Jak zacząć rozmowę z nieznajomym?

Od wspólnej sytuacji: kolejki, pogody, miejsca, w którym oboje jesteście. Potem zadaj krótkie pytanie otwarte i patrz, czy druga osoba ma ochotę rozmawiać.

Co powiedzieć, gdy nie mam pomysłu na pierwsze zdanie?

Zapytaj o radę: co tu warto zamówić, który peron, gdzie jest szatnia. Prośba o radę to najłatwiejsze otwarcie, bo ludzie lubią pomagać.

Czy zagadywanie do obcych w Polsce jest dziwne?

W kolejce, w pociągu czy na konferencji krótka rozmowa jest zupełnie normalna. Ważne, żeby szanować sygnały: słuchawki i krótkie odpowiedzi znaczą „nie teraz”.

Mówić „ty” czy „Pan/Pani” do nieznajomego?

Do rówieśników w luźnej sytuacji „ty”, do osób starszych i w oficjalnych sytuacjach „Pan/Pani”. W razie wątpliwości lepiej zacząć bardziej formalnie.

Co zrobić, jeśli ktoś mnie zignoruje?

Nic. Powiedz „miłego dnia” albo po prostu wróć do swoich spraw. Większość ludzi nie pamięta takich chwil już godzinę później, i ty też nie musisz.

Jak zacząć rozmowę z każdym: pierwsze zdania i przykłady

Trzy rodzaje pierwszych zdań

Większość dobrych otwarć należy do jednej z trzech grup. Nie trzeba być błyskotliwym. Trzeba powiedzieć coś, na co łatwo odpowiedzieć.

Rodzaj	Przykład	Kiedy działa najlepiej
Wspólna sytuacja	„Też czekacie na 18:40 do Gdyni? Znowu opóźniony.”	Kolejki, pociągi, konferencje, poczekalnie
Prośba o radę	„Przepraszam, zna się Pani na tych biletach? Który mam kupić na lotnisko?”	Nowe miejsce, sklep, siłownia
Konkretny komplement	„Fajna ta kurtka, skąd taki kolor?”	Imprezy, luźne spotkania

Komplement działa tylko wtedy, gdy dotyczy czegoś, co ktoś wybrał: ubrania, psa, książki w ręku. Nie wyglądu ani ciała.

Gotowe otwarcia na dziesięć sytuacji

Sytuacja	Pierwsze zdanie	Drugie zdanie
Kuchnia w nowej pracy	„Cześć, jestem Ola, od poniedziałku w marketingu.”	„Który ekspres tu działa, a który tylko udaje?”
Konferencja, przerwa na kawę	„Byłeś na prelekcji o automatyzacji?”	„Co z niej zabierasz do siebie?”
Wesele, przy stole	„Jestem Bartek, kolega Tomka ze studiów. A wy skąd znacie młodych?”	„Daleko mieliście dojazd?”
Domówka	„Hej, skąd znasz Kasię?”	„To ty jesteś z tej ekipy od wspinaczki?”
Siłownia	„Przepraszam, długo jeszcze na tej ławce?”	„Robisz ten plan od dawna? Wygląda konkretnie.”
Pociąg, długa trasa	„Przepraszam, to miejsce 45? Chyba siedzimy obok siebie do Krakowa.”	Jeśli rozmówca się uśmiecha: „Jedzie Pan do pracy czy do domu?”
Psiarz w parku	„Jak ma na imię? Mój zawsze chce się z nim bawić.”	„Ile ma lat? Ma niesamowitą energię.”
Sąsiad na klatce	„Dzień dobry, mieszkam od niedawna pod siódemką.”	„Wie Pan, kiedy tu odbierają gabaryty?”
Wywiadówka, rodzice	„Dzień dobry, jestem mamą Zosi. Państwa syn też jest w tej grupie na basenie?”	„Jak wam się podoba trener?”
Kurs, pierwsze zajęcia	„Byłaś już kiedyś na takim kursie?”	„Co cię tu przyniosło?”

Zwróć uwagę: pierwsze zdanie przełamuje lody, a dopiero drugie zaczyna rozmowę. Przygotuj sobie oba.

„Ty” czy „Pan/Pani”?

Po polsku od pierwszego zdania musisz wybrać formę. Prosta zasada:

Rówieśnicy na imprezie, w pracy w firmie, na siłowni, na kursie: „ty”.
Osoby wyraźnie starsze, sąsiedzi, sprzedawcy, ludzie w pociągu, rodzice innych dzieci: „Pan/Pani”, dopóki ktoś nie zaproponuje inaczej.
Gdy nie wiesz: zacznij od formy bezosobowej, „Wiadomo, gdzie tu jest szatnia?”, albo od „Pan/Pani”. Przejść z „Pani” na „ty” jest łatwo. W drugą stronę już nie.

Przejście na „ty” zwykle proponuje osoba starsza albo wyższa rangą. Między rówieśnikami wystarczy: „Możemy na ty? Jestem Marta”.

Jak sprawdzić, czy ktoś ma ochotę rozmawiać

Zagadanie jest w porządku. Naciskanie nie. Patrz na sygnały:

Ma ochotę	Nie ma ochoty
Odwraca się do ciebie, patrzy w oczy	Odpowiada, nie podnosząc wzroku
Odpowiada więcej niż jednym słowem	„Mhm”, „no” i wraca do telefonu
Zadaje ci pytanie	Ma słuchawki i ich nie zdejmuje
Uśmiecha się	Odsuwa się albo patrzy na zegarek

Jeśli widzisz sygnały z prawej kolumny, zakończ uprzejmie: „Dobra, nie przeszkadzam, miłego dnia”. To żadna porażka. Ktoś po prostu ma swój dzień.

Czego nie mówić na początek

„Mogę cię o coś zapytać?” Brzmi, jakbyś miał zaraz poprosić o pieniądze. Po prostu zapytaj.
„Często tu przychodzisz?” Słyszał to każdy i każdy się uśmiecha, ale niekoniecznie z sympatią.
„Wyglądasz na zmęczoną.” To nie komplement.
„Ile zarabiasz w tej pracy?” Za wcześnie na takie tematy. Listę bezpiecznych tematów znajdziesz w poradniku o czym rozmawiać w small talku.
Długi wstęp. „Przepraszam, nie chcę przeszkadzać, wiem, że to dziwne, ale…” Im dłuższy wstęp, tym większa niezręczność. Jedno „przepraszam” wystarczy.

Po pierwszym zdaniu

Pierwsze zdanie trwa trzy sekundy. Potem trzeba coś z odpowiedzią zrobić. Dopytaj o jeden szczegół z tego, co usłyszałeś, i dorzuć coś od siebie. Ten rytm opisujemy dokładniej w poradniku jak podtrzymać rozmowę.

Zagadywanie to w dużej mierze kwestia oswojenia. Kto dziesięć razy powiedział pierwsze zdanie na głos, ten jedenasty raz mówi je spokojniej. Możesz zacząć od ćwiczenia small talku, gdzie odpowiadasz na głos na losowe zagajenia. W aplikacji Speaking Coach jest scena, w której nieznajoma osoba mówi ci „cześć”, a ty prowadzisz rozmowę dalej, po polsku.