Czy muszę coś powiedzieć na swoim pożegnaniu?

Nie musisz, ale wszyscy na to czekają. Jeśli nie lubisz przemawiać, wystarczy minuta: podziękowanie, jedno zdanie o tym, co było najlepsze, i życzenie dla zespołu.

Ile powinna trwać przemowa na pożegnanie emerytalne?

Dwie do czterech minut. Gdy przed tobą przemawiało kilka osób, lepiej bliżej dwóch.

Jak podziękować szefowi, z którym się nie układało?

Krótko i uprzejmie, za konkret: „Dziękuję panu dyrektorowi za dzisiejsze słowa”. Nie musisz udawać przyjaźni ani rozliczać przeszłości.

Czy mogę zażartować z emerytury?

Tak, z tego, co będziesz robić, a nie z wieku czy zdrowia. „Od jutra budzik dzwoni tylko na ryby” zadziała lepiej niż żarty o lekach.

Co jeśli pożegnanie jest zdalne, na Teamsach?

Mów krócej, około dwóch minut, włącz kamerę i patrz w obiektyw przy podziękowaniach. Imiona osób, którym dziękujesz, napisz też na czacie.

Przemowa na pożegnanie emerytalne: co powiedzieć od siebie

Jak zwykle wygląda takie pożegnanie

Najpierw mówi szef: dyrektor szkoły, kierownik działu, prezes. Potem są kwiaty, prezent od zespołu, czasem laurka albo album ze zdjęciami. I wtedy wszyscy patrzą na ciebie. W szkole odbywa się to często na zakończeniu roku albo na ostatniej radzie pedagogicznej, w zakładzie w świetlicy albo w sali konferencyjnej przy torcie, w biurze przy kawie i ciastach.

Ty mówisz ostatni. To oznacza dwie rzeczy: nie musisz streszczać swojej kariery, bo szef już to zrobił, i możesz odnieść się do tego, co powiedział. „Pan dyrektor wspomniał o wycieczce do Krakowa w dziewięćdziesiątym ósmym. Nie wspomniał, że zgubiliśmy wtedy autokar” to świetny początek.

Plan na trzy minuty

Część	Co mówisz	Czas
1. Podziękowanie za pożegnanie	Za słowa, kwiaty, że przyszliście	15–20 s
2. Jedno wspomnienie z początku	Twój pierwszy dzień, pierwszy szef, pierwsza wpadka	40–60 s
3. Co było najlepsze	Jedno, dwa zdania o tym, co cię trzymało w tej pracy	30 s
4. Podziękowania z imienia	Trzy, cztery osoby albo grupy	30–40 s
5. Co dalej	Działka, wnuki, rower, nic	15–20 s
6. Życzenie dla zostających	Jedno zdanie i ewentualnie toast	10–15 s

Trzy minuty to po polsku około 330–400 słów. Jeśli napisałeś dwie strony A4, to raczej sześć minut. Sprawdź to w kalkulatorze długości przemówienia i tnij w części drugiej.

Przykładowe fragmenty

To zmyślone przykłady. Weź strukturę, nie zdania.

Nauczycielka po 32 latach w szkole

„Dziękuję za te słowa i za kwiaty. Pierwszego września 1993 roku weszłam do sali numer 14 z dziennikiem w ręce i pierwszoklasiści zapytali mnie, czy jestem nową uczennicą. Od tamtej pory nikt mnie już o to nie pytał, ale ta sala zawsze była moja. Najlepsze w tej pracy było to, że codziennie ktoś czegoś się nauczył. Czasem oni, częściej ja. Dziękuję Basi, z którą przez dwadzieścia lat dzieliłyśmy pokój nauczycielski i ostatni kubek kawy. Dziękuję paniom z sekretariatu, bez których żaden dziennik nie byłby zamknięty na czas. Od jutra mam zamiar czytać książki, których nikt mi nie każe sprawdzać. Wam życzę uczniów, którzy zadają pytania, i wakacji, które naprawdę są wolne.”

Inżynier po 38 latach w zakładzie

„Kiedy przyszedłem tu w osiemdziesiątym szóstym, mistrz Kowalczyk dał mi klucz płaski i powiedział: «Najpierw się naucz słuchać maszyny, potem ludzi». Do dziś nie wiem, co było trudniejsze. Dziękuję chłopakom z utrzymania ruchu, którzy w nocy z soboty na niedzielę nigdy nie odmówili telefonu. Teraz zamierzam naprawiać tylko własny płot. A wam życzę, żeby linia stawała jak najrzadziej. Zdrowie!”

Księgowa w urzędzie

„Przez dwadzieścia siedem lat liczyłam cudze pieniądze. Od dziś liczę tylko dni do wyjazdu nad morze. Dziękuję Markowi, który nauczył mnie nowego systemu, gdy byłam pewna, że to już nie dla mnie. Okazało się, że dla mnie.”

Komu podziękować i jak nikogo nie pominąć

Lista trzydziestu nazwisk zanudza salę, a i tak kogoś pominie. Lepiej tak:

Wymień z imienia trzy, cztery osoby, które naprawdę coś zmieniły: pierwszy szef, osoba, z którą przepracowałeś najwięcej lat, ktoś, kto pomógł w trudnym momencie.
Resztę nazwij grupami. „Całemu działowi płac”, „wszystkim z drugiej zmiany”, „paniom z kuchni”.
Jedno zdanie dla rodziny, jeśli jest na sali. Często przychodzi mąż, żona albo dzieci. To, że wytrzymali twoje dyżury, też jest powodem do podziękowania.
Dodaj na końcu „i wszystkim, których nie wymieniłem”. To nie jest wymówka. To grzeczność.

Czego lepiej nie mówić

Pokusa	Dlaczego to błąd	Zamiast tego
„Wreszcie mogę powiedzieć, co myślę” i lista żali	Zapamiętają tylko to, a ty wychodzisz z tym na zawsze	Krytykę zostaw na rozmowę w cztery oczy albo wcale
„Kiedyś to się pracowało, nie to co teraz”	Młodsi słyszą, że ich praca się nie liczy	Powiedz, czego się od nich nauczyłeś
Cała historia firmy od założenia	To nie jest wykład	Jedno wspomnienie
Żarty o wieku i zdrowiu	Robi się nieswojo	Żart o tym, co będziesz robić
„No, to chyba tyle…”	Brak zakończenia	Życzenie i toast

Jak nie dać się wzruszeniu

Po trzydziestu latach w jednym miejscu wzruszenie przychodzi zwykle w części z podziękowaniami. To normalne i nikt tego nie uzna za słabość.

Wypisz pierwsze i ostatnie zdanie w całości, resztę w hasłach.
Przy podziękowaniach patrz na tę osobę. Wtedy mówisz do człowieka, nie do sali.
Gdy głos się łamie, zatrzymaj się, weź łyk wody i uśmiechnij się. Sala klaśnie, a ty wrócisz.
Powiedz całość na głos trzy razy przed pożegnaniem. Dopiero za trzecim razem przestajesz się zacinać na nazwiskach.

Jeśli chcesz przećwiczyć na spokojnie, w aplikacji Speaking Coach powiesz przemowę po polsku i zobaczysz tempo, wypełniacze i zdania, które warto skrócić. Pojedyncze nagranie sprawdzisz też w darmowej analizie wystąpienia.